. . . oh, first for the ascent of the towering mountain, whose guardian peak lives in the assembly of the Supreme Spirit and the soulful nature of time, timelessness.   (10)

[. . . ādauvudayottaṁgaśaila yasya rakṣitṛśṛṅga jīvati pariṣadi parasya ca dharmasya kālasya anāntakāle tu. ||10|| ]

May I realize in full surrender to the wonder of God's wintry creation and in these (prevailing ) conditions in miraculous, yea, subtle motion on skis that: the total bliss which is the Self, the innate perfection which is indeed the Self, whose reflections are inspired by the space at my humble command; oh, first for the ascent of the towering mountain, whose guardian peak lives in the assembly of the Supreme Spirit and the soulful nature of time, timelessness. (10)  

            

Verse 11

तथैव गुरुत्वं शादेद्मां कथं पाणिपादसमानी यथैव

tathaiva gurutvaṁ śādedmāṁ kathaṁ pāṇipādasamānī yathaiva

हिमरित्रसंसर्पनेयं।

himaritrasaṁsarpaneyaṁ.

यथैव स्वरैक्यंज संपन्नतायाः

yathaiva svaraikyaṁja saṁpannatāyāḥ

पञ्चभूतचलनस्योत्पतेत्‌लाभयंत्रं परिवृत्त्याः॥

pañcabhūtacalanasyotpatetlābhayaṁtraṁ parivṛttyāḥ.

यत्सत्यं परिवृत्तिं कार्यक्षमतायाः गुरिष्ठायाः पुन नेत्रे

yatsatyaṁ parivṛttiṁ kāryakṣamatāyāḥ guriṣṭhāyāḥ puna netre

आकारगंदस्य प्रत्यक्षम्।

ākāragaṁdasya pratyakṣam.

एवं जवेन कालं जयेयं।

evaṁ javena kālaṁ jayeyaṁ.

ततस्त्योत्संगधरणं एकैकशधर्मेन कृत्स्नं जानीयाम्।॥

tatastyotsaṁgadharaṇaṁ ekaikaśadharmena kṛtsnaṁ jānīyām.

यतः शैल पारे सर्वं सत्कृत्‌परमेश्वरेन यद्वद्नाकं

yataḥ śaila pāre sarvaṁ satkṛtparameśvarena yadvadnākaṁ

मेघेस्वेवनाकं करे शून्ये॥११॥

meghesvevanākaṁ kare śūnye.||11||

So may gravity teach me how to unify the hands and feet as I ski, that the harmony born of the five elements of motion gives rise exactly to the leverage of the turn; in truth, to the turn of the maximum efficiency, yet in the vigil of the contour of the trail immediately before me; thus may I conquer time with speed; may I know from that the pull of the slope in its particulate nature as the pull of the entire mountain; for the mountain greets in universal reach all in its providence, just as (it greets) the sky for its very clouds, the sky for its wondrous space.  (11)

            

Verse 12

परिपूर्येयं प्रतिष्ठां अवश्यकां गुनं साध्यं बहुतमं

paripūryeyaṁ pratiṣṭhāṁ avaśyakāṁ gunaṁ sādhyaṁ bahutamaṁ  

May I realize the proficiency requisite to the greatest number of

परिवृत्तीनां गुरुत्व भूमौ।

parivṛttīnāṁ gurutva bhūmau.

 turns possible in the field of gravity,

यासां त्रिज्याः क्शुद्रा जवं उत्तमं संहरन्ति केन्द्रं ज्ञानं कालमानं

yāsāṁ trijyāḥ kśudrā javaṁ uttamaṁ saṁharanti kendraṁ jñānaṁ kālamānaṁ

(turns) whose short radii modify maximum speed, (whose) focus becomes knowledge of time dimension

अन्तरेन क्षिप्रेन॥१२॥१।

antarena kṣiprena.||12| §i

in quick interval. (12 §i) 

May I realize the proficiency requisite to the greatest number of turns possible in the field of gravity, turns whose short radii modify maximum speed, whose focus in quick interval becomes knowledge of time dimension.  (12 §i)

                       

अनेन परिवृत्तिरुत्संगं महान्तं नयनकृत्स्थाने

anena parivṛttirutsaṁgaṁ mahāntaṁ nayanakṛtsthāne

Thus does the turn reduce the great slope into the place

संयसकृत्पर्येते परिवृत्तेः।

 saṁyasakṛtparyete parivṛtteḥ.

circumscribed by the reach of turn.

क्शुद्रवारकृद्भ्रंशरेखायां जवं  

kśudravārakṛdbhraṁśarekhāyāṁ javaṁ

नैपुन्याद्बहुतमनेकत्वभवं वारानांनिष्कर्षेत्॥१२॥२।

 naipunyādbahutamanekatvabhavaṁ vārānāṁniṣkarṣet.||12| §ii

The short turn in the fall line may derive its speed from the efficiency arising out of the greatest number of turns. (12 §ii)

Thus does the turn reduce the great slope into the place circumscribed by the reach of turn.  The short turn in the fall line may derive its speed from the efficiency arising out of the greatest number of turns. (12 § ii)

                           

आह्नानजीद्भ्रिगोः साधनेन रूपस्य विविक्तस्यैव क्शुद्रतमदूरविद्वारेन इति।

āhnānajīdbhrigoḥ sādhanena rūpasya viviktasyaiva kśudratamadūravidvārena iti.

Thus the challenge of the steep may be conquered by the realization of its contour discrete only unto the shortest distance knowable by turn.  (12 §iii)

जव भृगौ तेन मापने प्रतिवशं क्शुद्रत्रिज्यावाराभवं यथाक्रमं

java bhṛigau tena māpane prativaśaṁ kśudratrijyāvārābhavaṁ yathākramaṁ bhraṁśarekhāyām.||12|| §iii

Speed on the steep is thereby balanced against control arising out of short radius turns in succession down the fall line.  (12 §iii)

                        

परिपूर्येयं प्रतिष्ठां अवश्यकां आशुभतमाः परिवृत्तीनां अपिच गुरुत्वभूमौ।

paripūryeyaṁ pratiṣṭhāṁ avaśyakāṁ āśubhatamāḥ parivṛttīnāṁ apica gurutvabhūmau.  

May I also realize the proficiency requisite to the fastest turns in the field of gravity --

यासां त्रिज्याः केन्द्रकृद्मध्ये भ्रंशरेखाया मध्यात्शरीरस्य हि परमसंख्यालाभयंत्रात्॥१२॥४।

yāsāṁ trijyāḥ kendrakṛdmadhye bhraṁśarekhāyā madhyātśarīrasya hi paramasaṁkhyālābhayaṁtrāt.||12|| §iv

turns whose radii are indeed set by the focus into the fall line from center of the body for maximum leverage; (12 §iv)

                        

यस्य जवजाकाण्डाशुसंपदनौजसंकृत्या तु च   गुरिष्ठलाभयंत्रपादकाभवम्।

yasya javajākāṇḍāśusaṁpadanaujasaṁkṛtyā tu ca guriṣṭhalābhayaṁtrapādakābhavam.  

(turns) whose speed is born of the synergy of divine energy, the sudden acceleration and indeed the maximum leverage which arise out of the boot; 

स्यां एककेन्द्रं पञ्चभूतचलनभवस्तत्रत्य भृगौ तथापि कर्माकर्मज्ञ तिष्ठति॥१२॥५।

syāṁ ekakendraṁ pañcabhūtacalanabhavastatratya bhṛgau tathāpi karmākarmajña tiṣṭhati.||12|| §v  

may I become one with the focus which arises out of the five elements of motion, belonging to that place on the steep, yet knowing that action subtends inaction. (12 §v)

            

   May 16, 2010

तत्त्व हिमसंसर्पणम्

ॐ हिम हयस्वेत ब्रह्मने लोके तु नमस्ते।१।

भूम्यै गगनाय च समं ग समयेन स्थानेन च स्वाहा ।२।

ॐ सरस्वत्यै नमः।

ॐ शक्त्यै स्वाहा।

ॐ बलाय स्वाहा।

ॐ मापनाय स्वाहा।

ॐ नियतत्वाय स्वाहा।

ॐ रयाय स्वाहा।

ॐ पञ्चभूतेभ्य स्वाहा ॥३॥

हिमसंसर्पणारित्रे चलेयं कालाकशे

स्वरैक्येनाशेषेन पञ्चभूतैश्चलनस्य

शोभायां

स्वरूपस्य शैले हिमागमस्य ॥४॥

एवं आकाशाद्भवं पञ्चभूतानि चलनस्य

अशिषाणि दातुं नित्यसातत्याय क्षराय

कालाय कर्मसमुद्भवं इति।

तस्माद्ब्रह्मोद्भवम् अक्षरात्कर्म यज्ञे ॥५॥

अहं वेद क्षरभवं हिमसंसर्पनाभ्यां अक्षरात्कर्म यज्ञात्नित्यात्परं ब्रह्म॥६॥

हे शादि मं महाप्रमाणैकाग्रं जवं हिमसंसर्पणारित्रे मे पञ्चभूतचलनजम्।

तथाप्यकैकेऽनुरूपतायां सत्यतायां सत्यभवं स्थानवर्णाकारेग्रे स्थूललोकस्य॥७॥  

विसृत्वरतरैकतात्वं ज्ञेयं शरीरेन

मनसात्मा च यथा चलेयं हिमं सुगिरौ।

सहचारहृदि भूमिगगनप्रकीर्तनकर्मवित्‌-

योग्यविवरनकृदाकारस्थाने॥८॥

आश्च्सर्यं आकाशस्य दिव्यस्य विशालस्य च

दृष्टिं शृङ्गशैलस्यैतस्यैव हि तेजस्विनः।

तोलेयं प्रवणस्थाने नित्योदज्भक्त्या

पादसाधनपाणिदृढग्रहयष्टिवरदैश्वर॥९॥

आश्चर्यायेश्वरस्यैवं गते सृष्टेर्हैमंतयाः संपूर्णेन समार्पणेन तत्सत्याकुर्याम्।

अतिसूक्ष्माद्भूतहिमसंसर्पणारित्रचलने संपन्नतां स्वभावजां एवमेव नु।

आत्मानं आनन्दं येषां मनानि जाताकाशेन

दीननी मे हे आदौवुदयोत्तंगशैल।

यस्य रक्षितृशृङ्ग जीवति परिषदि परस्य

च धर्मस्य कालस्य अनान्तकाले तु॥१०॥

तथैव गुरुत्वं शादेद्मां कथं पाणिपादसमानी यथैव हिमरित्रसंसर्पनेयं।

यथैव स्वरैक्यंज संपन्नतायाः पञ्चभूतचलनस्योत्पतेत्‌लाभयंत्रं परिवृत्त्याः॥

यत्सत्यं परिवृत्तिं कार्यक्षमतायाः गुरिष्ठायाः पुन नेत्रे आकारगंदस्य प्रत्यक्षम्।

एवं जवेन कालं जयेयं।

ततस्त्योत्संगधरणं एकैकशधर्मेन कृत्स्नं जानीयाम्‌॥

यतः शैल पारे सर्वं सत्कृत्‌परमेश्वरेन यद्वद्नाकं मेघेस्वेवनाकं करे शून्ये॥११॥

परिपूर्येयं प्रतिष्ठां अवश्यकां

गुनं साध्यं बहुतमं

परिवृत्तीनां गुरुत्व भूमौ।

यासां त्रिज्याः क्शुद्रा जवं उत्तमं

संहरन्ति केन्द्रं ज्ञानं कालमानं

अन्तरेन क्षिप्रेन॥१२॥१।

अनेन परिवृत्तिरुत्संगं महान्तं

नयनकृत्स्थाने संयसकृत्पर्येते परिवृत्तेः।

क्शुद्रवारकृद्भ्रंशरेखायां जवं नैपुन्याद्बहुतमनेकत्वभवं वारानांनिष्कर्षेत्॥१२॥२।

आह्नानजीद्भ्रिगोः साधनेन रूपस्य विविक्तस्यैव

क्शुद्रतमदूरविद्वारेन इति।

जव भृगौ तेन मापने प्रतिवशं

क्शुद्रत्रिज्यावाराभवं यथाक्रमं

भ्रंशरेखायाम्॥१२॥३।

  परिपूर्येयं प्रतिष्ठां अवश्यकांआशुभतमाः परिवृत्तीनां

अपिच गुरुत्वभूमौ।

यासां त्रिज्याः केन्द्रकृद्मध्ये भ्रंशरेखाया मध्यात्शरीरस्य हि

परमसंख्यालाभयंत्रात्॥१२॥४।

यस्य जवजाकाण्डाशुसंपदनौजसंकृत्या तु च गुरिष्ठलाभयंत्रपादकाभवम्।

स्यां एककेन्द्रं पञ्चभूतचलनभवस्तत्रत्य भृगौ तथापि कर्माकर्मज्ञ तिष्ठति॥१२॥५।

श्रीश्वर वरवरद सुरूपाद्रिलोकाय स्वच्चश्वेतार्थस्वर्गमतिमोक्शप्रदप्रदः।

हिमं भावनं सर्वगतं यस्मिन्नेत्रानि

पूरणं नियोगं च विश्ववृत्तद स्थापयन्ति॥१३॥१।

शून्योत्तप्तशौचम् हिमचारुतस्य मुकुटं

मंदं शृङ्गंशैलानां मृदुः कंबल तलेत्र।

हि हिमं समाहरेत्संरंभात्लोके प्रहर्षं स्वस्थं

तथ्यतेजस्वि रत्नवत्सुकृत्स्थापयेत्॥१३॥२।

हृद्यद्रौ हैमनंदनवनस्य हिमेन

शब्दार्च्चद्यते मौनम् एव समाश्चर्यविशालम्।

श्री यस्याश्चित्रं नित्यस्मृतेश्च

यस्याः कृपा हरितदेवदारुदिटपपूर्णदा हिमेन॥१३॥३।

मूकस्थितिवृक्शाः प्रतिनीलनाकसंज्ञांदा

दृष्टहिमसंसर्पकाय सर्वदामध्येग।

सर्वदामध्ये समनिरूप्तवद्भिर्वारैर्वा

स्रवत्सध्यसर्पनेन सर्वं आत्मैकीकृत्तु॥१३॥४।

यद्द्यप्यपगमकृत्यत्सत्यं गहनहिमान्युपधानं

 तत्रैव इदं आश्रयाद्रिपारम्।

पूरनं इव प्रदानेन सममात्रबलस्थलस्य

पूर्णया संभाव्यतया भायां आत्मनः॥१३॥५।

एवं हिमे अहं नकार्ताहं शेक्षेयं

हिमसंसर्पकैव साधक ईश्वरस्योत्तमस्य।

सर्वदामध्ये हिमलोके कुत्र हिमसंसर्पनं

मार्गणं स्वधर्मान्तरशांतिं मद्भक्त्या॥१३।६।

स्वधर्मान्तरशांतिः सूर्यविश्वस्य भां

अनुमन्यतां या चिंता सर्वं स्वाद्भुतश्र्यां सर्वत्र।

तत्त्वं असि विद्यैकज्ञ परत दशलक्षकणमंद

भायास्तस्य रत्नवत्‌हिमयिति॥१३॥७।  

तथापि तद्ब्रह्मणि समस्तं इदं ज्ञातव्यं तद्ब्रह्म

तद्ज्ञ चैनं विलक्शणं सत्यातेकम्।

चिंताया अस्य सर्वचित्तस्मिन्तत्त्वमसीति जानीयां तत्त्वमस्यद्वैतकृत्सर्ववित्शैले॥१३॥८।